مدیران کوتوله ای که یک سازمان را نابود می کنند

مدیران کوتوله ای که یک سازمان را نابود می کنند

اکثر شرکت هایی که دچار بحران شده و به چالش کشیده می شوند با پدیده ای در مدیریت به نام مدیران کوتوله روبه رو هستند.

مدیر کوتوله دارای دانش، علم و تجربه ای کم است لاکن جایگاه مدیریت در اختیار او قرار می گیرد. این نوع مدیران علاقه زیادی به زندگی جلبکی دارند و برای این نوع زندگی محیطی باتلاقی را ایجاد می کنند.

مدیران کوتوله، کوته بین و فاقد علم مدیریت هستند لذا افرادی را انتخاب می کنند که از خود کوتاه تراند و توان تحمل کسی را که کمی از آنها قوی تر باشد ندارند. اثرات مخرب این نوع مدیرت می تواند سال های زیادی باقی بماند.

 در این نوع مجموعه ها افراد توانمند سرخورده شده، به انزاو کشیده می شوند یا سازمان را ترک می کنند که البته سرمایه های اصلی سازمان به حساب می آیند.

این افراد دچار خطای مقایسه اجتماعی هستند و به دلیل ترس از جلو افتادن دیگران، به آنها کمک نمی کنند.

به دلیل ناتوانی و تازه کار بودن، اگر یک کارشناس موضوع درستی را مطرح کند که با نوع عملکرد آنها مغایرت داشته باشد شروع به سخت گیری های زیاد و اشکال تراشی خواهند کرد.

 این نگرش به این خاطر است که کوتوله ها بتوانند نسبت به افراد سطح پائین تر برتری داشته باشند.

مدیران کوتوله دچار توهم برتری هستند که باعث ایجاد خطاهای بیشتر فکری برای آنها خواهد شد.

این افراد چرخه معیوب هستند و در طول زمان دریایی از استعداد را تخریب خواهند کرد به نوعی اگر یک بیابان شن را در اختیار آنها قرار دهید به زودی با کمبود شن مواجه خواهید شد.

از خصوصیات دیگر مدیران کوتوله به موارد ذیل نیز میتوان اشاره داشت:

1.     اجازه رشد و ارتقا به دیگران نمی دهند.

2.     فقط به افراد ناتوان تر از خود پست و موقعیت می دهند.

3.     در مجموعه همه افراد را به منزله تهدید می بینند.

4.      فاقد دانش و توانائی و کفایت لازم برای مدیریت هستند.

5.     به جای سود آوری برای مجموعه، به اسم صرفه جوئی در صدد حذف منابع مالی برای دیگران هستند.

6.      فقط به فکر منافع شخصی خود هستند.

7.      اگر در موقعیت تهدید باشند از قربانی کردن نزدیکترین افراد نیز ابائی ندارند.

8.     از تخریب دیگران برای ارتقاء سازمانی خود استفاده می کنند.

9.     با ارائه گزارش پنهانی به مافوق، تخریب نرم و آرام مدیران و کارکنان را انجام داده و فرصت دفاع شفاف و عادلانه را از آنان می گیرند.

10. فقط با امثال خود مشورت می کنند چون در این حالت است که مورد تایید قرار خواهند گرفت.

11. آنها هرگز از مدیر ارشد انتقاد نمی کنند بلکه همیشه در حال تایید نظر وی هستند به گونه ای که باعث القای خودشیفتگی در مدیر ارشد می گردد.

12. این افراد اهداف سازمان را به سمت اجرای کارهای نمایشی و تبلیغات بی بهره پیش می برند.

13. دائم به دیگران می گویند که تجربیات فراوانی دارند.

14. هیچ منتقدی حق انتقاد از درخواست های آنها را ندارد.

15. کارهای نکرده خود را تقصیر دیگران می اندازد و موفقیت های دیگران را برای خود ضبط می کنند.

16. بر سر کوچکترین مسائل دعوا و درگیری راه می اندازند.

17. شاخص ارتقا مقام برای دیگران صرفا نزدیکی، وفاداری و سطح دانش کمتر است.

18. فاقد دانش، توانایی و شایستگی لازم هستند ولی با اطلاعات سطحی که دارند در مورد هر چیزی اظهار نظر می کنند.
ـ
19. حوزه مدیریت شان به مثابه ملک شخصی است که بر اساس سلیقه و به فراخور زمان از آن هزینه می کنند.

20. نگاه شان به مسند، نگاهی عنکبوتی است، بدان معنی که چینش زیر مجموعه را بر اساس بقاء خویش انجام می دهند.

21. ریسک پذیر نبوده و در انجام امور به دلیل عدم آگاهی از قوانین، دستور مستقیم بر انجام یا عدم انجام کار نمی دهند و پاراف درخواست های ارباب رجوع معمولا جمله ی معروف "طبق مقررات" است.

22. در بوروکراسی و کاغذ بازی استاد بی بدیل هستند.

 در پایان به همه سازمان ها توصیه می گردد افراد بالاتر و قدرتمند تر از خود را استخدام کنند در غیر اینصورت در زمان کوتاه رئیس افراد ضعیف خواهند بود.

*امیرالمومنین به مالک اشتر میفرمایند:*

*گزیده ترین یاران وهمکاران تو،همان کسانی هستند که با تو سخن تلخ حق را بی پرده ترمی گویند ، همکارانت را بیاموزکه تورامجیز نگویند*